Ve sonra bir çocuğa sahip çıkar gibi sahipleniyorsunuz onlardan bir kaçını..
Belki aslında ait oldukları doğanın koynuna değil ama en azından onun kokusunda minicik bir parçasına konduruyor ; kalan ömründe artık onlara kol kanat gerip, besleyecek, kendilerine ait bir avuç toprakla buluşturuyorsunuz sevgiyle. Küçücük bir çukur açıp, tam içine oturuyorsunuz ki köklerini; iki farklı toprak birbirine iyice sarılsın, kaynaşsın. Su ile, sevgi ile besliyorsunuz ki her gün ; kök salsın, tutunsun bir an önce yeni yuvasına, heyecanla güneşe bakan çiçekleri çoğalsın..
Unutsun sahipsiz günlerini, yeni dünyasında rengarenk, yepyeni umutlar yeşersin..
Ve en güzeli ne biliyor musunuz?
Artık ait oldukları yuvayı kabullenip, canlandıklarında sohbet edebiliyorsunuz onlarla gönlünüzce. Ne der diye düşünmeden, olduğunuz gibi, özgürce..
Tarafsız, sonsuz bir sabırla dinliyorlar sizi her gün, ta ki siz susana dek. Yargılamıyor, eleştirmiyor, yalnış anlamıyorlar ve ömürleri bitene dek terk etmiyorlar sizi.
Ve siz..
İyisiyle, kötüsüyle içinizi döküp, tüm söyleyecekleriniz bittiğinde ; buluvermiş oluyorsunuz sorularınızın cevaplarını, onların içtenliği , masumiyeti, renkli sessizliği içinde..
Bazen dudağınızın kenarında minik bir gülümseme ve bazen de göz pınarınızdan süzülüveren iki damla yaş ile..
Çiçek açsın gönlünüz🤗🌼🌿🌺🍃🌸
Sevgilerimle..
